Palestijnen, het verhaal met verkleuring

Eigen schuld?

Arme Palestijnen, in 1948 verdreven door de zionisten kolonisten. Zoiets. Heel erg. Zo erg dat op 8 oktober 2023 overal pro-Hamas demonstraties uitbraken. Eindelijk gerechtigheid, riep men. "De oorlog startte niet op 7 oktober," riep ter rechtvaardiging van verkrachting, martelingen zoals mensen levend in brand steken en moord van burgers, waaronder kinderen. 
In Israël was men op 8 oktober de gemartelden, de verdwenenen en de vermoorden nog niet eens aan het tellen. In Israël was men nog in shock.

Op de campus klonk het al: eigen schuld dikke bult. (Waar kwamen al die vlaggen toch zo snel vandaan?)

1948

Je moet ergens beginnen. 1948 is natuurlijk niet echt het begin. Joden woonden al sinds 3000 jaar in het gebied dat nu weer opnieuw Israël heet. Edoch, we nemen dit jaartal. Of eigenlijk: 1947. 

In 1947 nog Brits mandaat en werd een groot gebied Palestina genoemd. Palestina, niet omdat er Palestijnen woonden. Palestijnen bestonden niet als volk. Palestina omdat de Romeinen het gebied ooit zo hadden genoemd. Zo genoemd om de Joden te treiteren. Ze, de Joden, waren in opstand gekomen tegen de Romeinse overheersing en vernederend verslagen door diezelfde Romeinen. De naam Palestina Syria moest het woord Judea doen vergeten. Sindsdien is de naam blijven kleven aan het gebied.  

In 1947 kwam de VN met een verdelingsplan voor het toenmalige Brits Mandaatgebied Palestina. De Joodse leiders zeiden: “Niet ideaal, maar vooruit.” De Arabische leiders zeiden: “Nee.”

Nee met geweld

Er zijn van die mensen die, als er geen argumenten zijn, geweld toepassen om toch hun zin te krijgen. "Nee", betekende daarom oorlog. Goede argumenten waren er immers niet, kogels wel. Direct na het uitroepen van de staat Israël werd Israël aangevallen door die nee-roepers. Egypte, Jordanië, Syrië, Irak, Libanon, extra gesteund door troepen uit Saudi-Arabië, Jemen en Soedan, extra gesteund door soldaten uit meerder Noord-Afrikaanse moslimlanden, vielen Israël aan. Tot zover Israël, zou je denken. Het was een mooie dag met een eigen land. Het liep iets anders. Israël is er nog steeds.

Als je aanvalt 

Als je aanvalt en het loopt mis, dan ben je geen slachtoffer, dan heb je je oorlog verloren. 

Veel moslims in Israël vluchtten tijdens die oorlog. Waarom eigenlijk? Natuurlijk, angst. Raketten van de aanvallers vliegen over je hoofd en huis. 
Arabische leiders riepen ook op om te vertrekken. Israël zou schoongeveegd worden en daarna konden de gevluchte Arabieren weer terugkomen. Tijdelijk vertrek dus.
Op sommige plekken werden Arabieren weggejaagd. Kortom het was, zoals het was een tijd van chaos, angst en onzekerheid. 

Velen bleven ook. Zij en hun nazaten zijn blij. Ze vormen nu een onderdeel van de Israëlische samenleving. Ze hebben functies in de publieke sfeer en in het leger, ambtenarij en in de volksvertegenwoordiging. Ze hebben het goed in een democratische rechtsstaat. Kom er maar eens om in het midden oosten. 

Iedere gevluchte Arabier, kreeg de mogelijkheid om terug te keren. Velen deden dat, maar er waren ook velen die dat niet deden. Vandaag is het lastig om terug te keren. Ik geloof dat ik dat snap.

Vluchteling voor eeuwig

Dat mensen zich verplaatsten na of tijdens een oorlog is niet vreemd. Mensen komen in een ander land en gaan er na verloopt van tijd het beste van maken. Kinderen van vluchtelingen zijn geen vluchtelingen. Nergens in de wereld krijgen de kinderen het predicaat van vluchteling. Nergens, behalve rondom Israël. Hier wel. Ze kregen zelfs een eigen vluchtelingenorganisatie: UNWRA. Er is dus een vluchtelingenorganisatie voor de miljoenen vluchtelingen voor de vluchtelingen over de hele wereld en eentje voor de 700 000 Arabieren die Israël ontvluchtten destijds, in 1948. Als u weer eens een reportage ziet over Palestijnse vluchtelingen met kinderen van basisschoolleeftijd en jonger, denk dan: O ja, vluchtelingen van de oorlog in 1948. Zie u nu ook in hoe absurd dat is.  (Overigens ontvluchtten er ook zo'n aantal Joden de Arabische wereld in die dagen.)

Herhaling:

Normaal gesproken geldt: vluchtelingenstatus = tijdelijk. Maar bij "Palestijnen" werkt het anders.

UNRWA telt ook afstammelingen mee als vluchtelingen. Dus als je opa vluchteling was, jij ook. En je kinderen. En hun kinderen.

Vluchteling als pion

Dat is goed, zeggen Islamisten. Israël moet van de kaart, de wereld moet zich tegen Israël keren. Hoe meer zij zich als slachtoffer weten te presenteren hoe meer de publieke opinie anti-Israël wordt. Liegen is daarbij geen probleem. De koran en Hadith (De boeken van de Islam) staan dit ook toe. Jihad, strijd tegen de ongelovigen en moord mag ook. Sterven terwijl je daarmee aan de slag gaat is nog beter. Dan kom je in het hiernamaals met meer dan 70 maagden.
Terug naar het verhaal: vluchtelingen en vooral vluchtelingenkampen zijn goed voor het verhaal van slachtofferschap; slachtoffer van het boze Israël. 

Israël heeft zoveel weggegeven in de hoop op vrede. Land weggegeven in de hoop op vrede. Maar, als je tegenstander zegt, in hun eigen bronnen voor hun eigen publiek, hun eigen handvest, dat het doel niet is een stuk eigen land, maar de vernietiging van Israël, dan moet je dat serieus nemen. 

Als laatste.

Pas vanaf de jaren '60 komt het woord 'Palestijnen' in het narratief. Een bedachte entiteit voor het anti-Israël narratief. Bedenk dit: in hun eigen taal (Arabisch) komt de P-klank niet voor. Heb nog een prettige dag.