Religie van vrede
In Noord-Afrika wordt een christen vermoord. Dagelijks. Niet één, maar meerdere. Niet omdat hij een misdaad heeft gepleegd. Niet omdat hij een bedreiging vormt. Maar omdat hij gelooft.
Verontwaardiging in de wereld? Nee, geen krantenkoppen. Geen hashtags. De vervolger is niet een westerse kolonisator, geen blanke imperialist, geen christelijke fanaticus. En, de vervolger is ook geen Jood: no jews, no news.
In Noord-Afrika worden christenen vervolgd met een intensiteit die nauwelijks nog verbaast. In Libië worden ze ontvoerd en vermoord door islamitische milities. In Algerije sluit de overheid kerken en jaagt bekeerlingen op. In Egypte worden koptische christenen aangevallen, hun huizen platgebrand, hun geloof bespot. Waar Islam de meerderheid vormt, verdwijnen andere geloven en niet-geloven.
Volgens de meest recente cijfers van Open Doors in 2025 worden wereldwijd ongeveer 380 miljoen christenen vervolgd of gediscrimineerd vanwege hun geloof. Het grootste deel ervan afkomstig uit islamitisch gedomineerde landen en regio’s.
Durf ik het te zeggen
Hoe valt dat te rijmen? Hoe kan een religie die vrede predikt tegelijk het decor vormen voor zulke gruweldaden?
Christenen worden vermoord. Joden worden verdreven. Vrouwen worden geslagen, gesluierd, opgesloten. Slavernij leeft voort in islamitische contexten, vaak in de vorm van huishoudslavernij of seksuele uitbuiting. En telkens weer wordt dit gerechtvaardigd met religieuze teksten, met verwijzingen naar de profeet, met kreten van goddelijke goedkeuring.
Och, arme vredelievende moslim, wat betekent dit voor jou? Je afkeren kan niet zo makkelijk: op apostasie staat de doodstraf. Je uitspreken wordt als verraad gezien. Welke moslim heeft de executies, van gisteren (14-10-2025) van medemoslims, door Hamas veroordeeld?
Ben ik nu onterecht 'bang' voor de islam (islamofoob) of haatzaaier. Nee, ik observeer, constateer, en noteer de feiten.
Hoe dan?
Onderdrukking en moord is het resultaat van een systeem. Een systeem dat niet alleen geweld duldt, maar het heilig verklaart. Want in deze delen van de wereld zijn het niet alleen de milities die moorden. Het is ook de imam, de moefti, de religieuze leider die het goedkeurt. Die het zegenen. Die het rechtvaardigt.
Ze beroepen zich op de sharia. Op de profeet. Op eeuwenoude teksten die, in hun interpretatie, het doden van afvalligen, bekeerlingen en “beledigers van de islam” niet alleen toestaan, maar verplichten. Ze spreken over eer. Over zuiverheid. Over het beschermen van de ummah (de islamitische gemeenschap) en tegen het “gevaar” van het andere geloof.
En zo wordt het martelen van een bekeerling tot een daad van godsvrucht. Het stenigen van een vrouw tot een vorm van gerechtigheid. Het sluiten van een kerk tot een overwinning van het ware geloof. Niet ondanks de religie, maar in naam ervan.
Verontrustend
Wat nog verontrustender is: deze leiders zijn vaak gerespecteerd, geciteerd, en gevreesd. Ze zitten in raden, geven les aan universiteiten, spreken op conferenties. En hun woorden worden niet tegengesproken. Wie hen tegenspreekt, riskeert hetzelfde lot als de bekeerling, de afvallige, de Jood, de christen.
In het westen kiezen velen ervoor om het niet te zien of net te doen alsof ze het niet zien. Andere juichen het zelfs van harte toe.
Er is iets aandoenlijks aan het Westen. Een soort morele zelfverzekerdheid die grenst aan het kinderlijke. Terwijl de wereld brandt, terwijl ideologieën oprukken die niets moeten hebben van vrijheid, gelijkheid of vrouwenrechten, blijft het Westen zichzelf geruststellen met woorden als “diversiteit”, “inclusie” en “dialoog”.
Nou ja, geloof mij niet. Onderzoek het. Verdiep je in de 'religie van vrede'.
Eerder post over de Islam:
Voor-mijn-moslimvrienden
Denk-niet-de-bijbel-is-zoals-elk-ander.html
Reacties
Een reactie posten